புலிகளிடம் தூரநோக்கு என்று ஒன்று இருந்ததா?

ltte_logoபுலம்பெயர் தமிழரில் குறிப்பிட்ட அளவானவர்களின் எண்ணப்பாடு புலிகளின் அழிவுக்கு ஒரு காரணம் அவர்கள் பாரதத்தைப் பகைத்துக் கொண்டதாகும். புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டத்தின் அழிவினோடு தமிழர் போராட்டம் சிதைவுற்றதென்றும் இது புலிகளின் அல்லது மிகச்சரியாக தலைவரின் தூரநோக்கில் நிகழ்ந்துவிட்ட தவறாகும் என்பதும் இவர்களது வாதம் ஆகும்.

நேற்றைய தமிழ்நெற்றில் வரையப்பட்டுள்ள ஒரு கட்டுரை முக்கியமான சில முக்கியமான கருத்துக்களைக் கொண்டுள்ளது. புதுடில்லியின் கொள்கைகள் ஆராய்ச்சி மையத்தைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் பிரம்மா செலனியின் கூற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு வரையப்பட்டுள்ள அந்தக் கட்டுரையில் தற்போதைய இந்திய தேசமானது எவ்வகையில் பூகோள ரீதியில் கட்டுப்படுத்த இலகுவான தனது தென்புலத்தில் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து கொண்டு வருகிறது என்பதை தெளிவாகச் சொல்கிறது. மேலும் அந்தக் கட்டுரையில் கூறப்படுவதாவது:

தற்போதைய இந்தியக் கொள்கையானது கடல் போக்குவரத்துக்குச் சாதகமான தென்னிந்தியா, மாலைதீவுகள் மற்றும் இலங்கையில் இந்தியாவின் பிடியை மேலும் வலுவிழக்கவே செய்யும். இலங்கையில் ஈழத்தமிழர்களுக்கான ஒரு தேசம் மலர்ந்து சிங்கப்பூரினை ஒத்த ஒரு வளர்ச்சி ஏற்படுதலே இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு உகந்தது. அதை விடுத்து சீனா திபெத்தை ஆக்கிரமித்ததைப் போல சிறீலங்கா அரசை ஈழத்தில் ஆக்கிரமிப்புச் செய்ய அனுமதிப்பது என்பது இந்தியாவின் தென்புலப் பாதுகாப்பை மேலும் கேள்விக்குரியதாகவே ஆக்கும். இதனைக் கருத்தில் கொண்டு இந்தியா தனது ஆக்கபூர்வமான நடவடிக்கைகளை எடுக்காத பட்சத்தில் வேறு எந்த நாடாவது இந்தியாவின் தென்புலத்திலேயே குழப்பங்களை விளைவிக்கக் கூடும். சீனாவே கூட இதை மேற்கொள்ள எத்தனிக்கலாம்.

இந்தியாவின் தென்பகுதி மாநிலத்தவரான தமிழகத்தவரும், கேரளத்தவரும் உலகெங்கும் பரந்துபட்டு வாழ்கிறார்கள். இலங்கையின் அதாவது சிங்களவர்களின் பூகோள அரசியல் முக்கியத்துவத்துக்குச் சற்றும் குறைந்ததல்ல இந்த இரு மாநிலங்களின் முக்கியத்துவமும். ஆனால் கேரள மற்றும் தமிழக அதிகார வர்க்கத்தினரின் இந்திய மத்திய அரசுடனான இணைந்த கேள்விக்குரிய செயற்பாடுகள் அவர்களின் பூகோள முக்கியத்துவத்தை இழக்க வைத்துவிட்டன.

மேலும் இந்தியாவின் சிறீலங்கா குறித்த வெளியுறவுக்கொள்கை 1987 ஆம் ஆண்டுமுதல் உறுதியான தூர நோக்கை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக அல்லாது அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களின் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புக்களுக்கு வளைந்து கொடுக்கத்தக்கதாக மாறிவிட்டது. இதன் தொடர்ச்சியாக 2004 ஆம் ஆண்டில் ஆட்சிக்கு வந்த காங்கிரஸ் அரசானது, நாட்டின் நலன்சார் கொள்கைகளைத் தூர எறிந்துவிட்டு ராஜீவின் கொலைக்குப் பழிவாங்கப் புறப்பட்டது. இதன் காரணமாக அப்போது இருந்த இலங்கை குறித்த நழுவல் போக்கு கைவிடப்பட்டு தாராளமான உதவிகள் சிறீலங்கா அரசுக்குக் கிடைக்கத் தொடங்கின. புலிகள் தோற்கடிக்கப்பட்ட பின்னர் கூட இந்திய அரசானது ஐ.நாவின் மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பாளார் நவிபிள்ளையின் சிறீலங்காவின் மனித உரிமைமீறல்கள் குறித்த குற்றச்சாட்டுக்களை எதிர்த்து சிறீலங்காவுக்குச் சாதகமாக நடந்துகொண்டது.

பேராசிரியர் செலனி அவர்கள் மேலும், இலங்கை விவகாரத்தில் ராஜீவின் எண்ணப்பாடுகள் அப்போதைய இலங்கை ஜனாதிபதி ஜெயவர்த்தனவால் நயவஞ்சகமாக மாற்றப்பட்டது என்பதை ஒத்துக்கொள்கிறார். இலங்கை பிரிவினை அடைந்தால் அது அகண்ட தமிழகமாக காலப்போக்கில் தமிழகத்தையும் உள்ளிழுத்துக்கொள்ள வாய்ப்புள்ளது என்கிற நச்சுவிதை ராஜீவிடம் தூவப்பட்டது. இந்தப் பொறிக்குள் ராஜீவ் அகப்பட்டுக்கொண்டார். இதைத்தொடர்ந்து இந்தியாவின் கொள்கைகளில் தலைகீழ் மாற்றங்கள் ஏற்படத் தொடங்கின. புலிகள் ஆயுதங்களைக் கீழே போடுமாறு பணிக்கப்பட்டார்கள். புலிகள் புதுடில்லியின் ஆட்டங்களுக்கு வளைந்து கொடுக்க மறுத்துவிடவே இந்திய இராணுவத்தின் துணையுடன் அவர்களை அடக்க ஆணை வழங்கப்பட்டது.

இந்த நேரத்தில் ராஜீவ் காந்தி ஒரு இலகுவான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டார். வங்காளதேசத்தின் இந்திய அனுசரணையுடனான பிரிவினை என்பது, மேற்கு வங்காளத்தினை உள்ளடக்கிய அகண்ட வங்காளதேசமாக மாறிவிடவில்லை. அதேபோல என்னதான் ஈழமும் தமிழகமும் மொழியால் ஒன்றிணைக்கப் பட்டிருந்தாலும் அவைகள் தமக்குள்ளே பல கலாச்சார வேற்றுமைகளைக் கொண்டிருப்பவை ஆகும். 14 ஆம் ஆண்டின் பாண்டிய சாம்ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னால் இவையிரண்டும் தத்தமக்குரிய தனிப்பட்ட பண்புகளைக் கொண்டனவாகவே இருந்து வந்துள்ளன. இவை எல்லாவற்றையும் விட ஆயிரக்கணக்கில் ஈழத்தமிழர்கள் கொன்றொழிக்கப்பட்டபோது தமிழகம் வாழாவிருந்ததும், கொலைகளுக்குக் காரணமான காங்கிரஸ் கூட்டணியையே மீண்டும் தேர்ந்தெடுத்ததும் மேற்சொன்ன கூற்றுக்களை உறுதிப்படுத்தப் போதுமானவை. எனவே அகண்ட தமிழகம் உருவாகும் என்கிற வாதம் அடிப்படை இல்லாதது ஆகும்.

இறுதியாக, இந்தியாவின் பிடி தளர்ந்து வருவதற்கு சமீபத்திய மன்மோகன் சிங்கின் அறிக்கையும் அதன்பிறகு சிறீலங்கா அரசு நடந்துகொண்ட முறையுமே தக்க சான்றாகும். இடம்பெயர்ந்து அகதிகளாக உள்ளவர்கள் மீண்டும் தத்தமது இடங்களில் மீள்குடியேற்றம் செய்யப்படவேண்டும் என்று உறுதியாக அவர் தெரிவித்த கருத்து காற்றில் பறக்கவிடப்பட்டது. மக்களின் முட்கம்பி வாழ்வு இன்னும் முடிந்தபாடில்லை.

இக்கட்டுரையின் சாராம்சங்களை உற்றுநோக்கும்போது மனதில் எழும் கேள்விகள் இவை.

  1. ஏற்கனவே ஆளுமையில் தேய்ந்துவரும் இந்திய அரசை நம்பி அவர்களிடம் சரணாகதி அடைவது புத்திசாலித்தனமாகுமா? அல்லது வேறு ஒரு சக்தி தமிழர்களை அணுகும்போது அதனைக் கைக்கொள்வது உசிதமானதா?
  2. மீண்டும் இந்தியக் கொள்கை குத்துக்கரணமடித்து தமிழர் சார்பு நிலைப்பாட்டை எடுக்குமானால் அது நம்பிக்கைக்கு உரியதாகுமா?
  3. இறுதியாக, இந்தியா ஒரு தேய்ந்துவரும் சக்தி என்று கணித்துத்தான் புலிகள் இந்தியாவிடமிருந்து ஒதுங்கியிருந்தார்களா?

நன்றி

தமிழ்நெட்டில் (tamilnet) வெளியான கட்டுடையின் முக்குயமான பகுதிகளே இவை. இதை ஆங்கிலத்தில் வாசிப்பதற்கு இங்கு அழுத்தவும்

Copyright © 2004 - 2017 நெருடல். All rights reserved.